Καιρός σκεπτικός. Κατά τόπους μελαγχολικός. Πολύ μελαγχολικός.



Kαρυστιάνη λοιπόν δεν είχα διαβάσει ποτέ. Παρά την επιμονή πολλών γνωστών μου που είχαν ενθουσιαστεί με τη γραφή της στη «Μικρά Αγγλία» ή στα «Σακιά». Τα τελευταία της διηγήματά με τίτλο «Καιρός σκεπτικός» που εκδόθηκαν πρόσφατα, όπως όλα της τα λογοτεχνικά βιβλία από τον Καστανιώτη, μου τα χάρισε μία πολύ καλή μου φίλη. Τα διάβασε μέσα σε μια νύχτα και μου τα έδωσε. Γιατί έκλαψε με το Θεριό.

Κι έκλαψα κι εγώ με το Θεριό. Και με πολλά ακόμα. Όχι γιατί είναι συγκινητικά, αλλά ακριβώς το αντίθετο, γιατί είναι κοφτά και γραμμένα τόσο όμορφα που φτάνουν μέχρι την ψυχή.
Η Καρυστιάνη είναι αυτό που λέμε κλασική. Σ’ αυτά τα διηγήματα μιλά για ανθρώπους αληθινούς, για όσους κρύβονται πίσω από τις κλειστές πόρτες του διπλανού σπιτιού, για όλους αυτούς που προσπερνούμε στο μετρό χωρίς καν να φανταζόμαστε τι ιστορίες κουβαλάνε. Πόσα ζόρια, πόσες χαρές βάζουν στη ζυγαριά για να ισορροπήσουν. Για ανθρώπους πίσω από τα νούμερα και τις στατιστικές, πίσω από τις δόσεις, τις οικονομικές αναλύσεις: Για όλους εμάς που προσπαθούμε να επιβιώσουμε. Κόντρα στον καιρό τον δύσκολο. Τον σκεπτικό.
«Με το Καιρός Σκεπτικός επέστρεψα ξανά μετά από χρόνια στα διηγήματα», εξηγεί η ίδια η Ιωάννα Καρυστιάνη σε πρόσφατη συνέντευξή της στη Lifo «αυτό έγινε γιατί όσα ζούμε μου επέβαλαν τον χαρακτήρα του επείγοντος και η μικρή φόρμα ανταποκρίνεται στα γρήγορα. Ένιωθα καταπλακωμένη από ποσά, τόσα τα χρέη, τόσα τα ελλείμματα, τα πανωτόκια, οι μίζες, οι φευγάτες καταθέσεις, οι φόροι, τα χαράτσια, οι δόσεις, αμάν-αμάν η δόση, μη χάσουμε τη δόση, πάνω απ’ όλα η δόση. Ξέφυγα, λοιπόν, στα κλεφτά, με απλές ιστορίες εδώ κι εκεί, σε γειτονιές κι επαρχίες, με ήρωες που μοχθούν και ποθούν και πενθούν και πορεύονται μονάχοι, ερήμην του πολιτικού συστήματος».
Όλες οι ιστορίες, εννιά τον αριθμό, έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό. Διαδραματίζονται στα Χριστούγεννα εν καιρώ κρίσης. Και μας διδάσκουν με τον πιο τρυφερό τρόπο μόνο αυτό: πώς το καλό που έχουμε μέσα μας μπορεί να μας ξελασπώσει όταν τα πράγματα ζορίζουν αληθινά.

Ήταν ένα ωραίο τριήμερο με την Καρυστιάνη. Μελαγχολικό και γι’ αυτό βαθιά ανθρώπινο. Ήσυχο όπως η αλήθεια που όταν κάτσει μέσα μας μας γαληνεύει.

Υ.Γ. «Είχε πάνω της όλα τα καλύτερα του χωριού. Στα μάτια της τα φουντούκια του. Στα μάγουλά της τα μήλα του. Στα χείλη της τα κεράσια του. Στο γέλιο της το γουργούρισμα του νερού στα δυο ποτάμια, Σκουμπίν και Μελόζα. Στα μπράτσα της τις λυγαριές που ανθίζουν στις όχθες». 
Μα υπάρχει καλύτερη αρχή από τούτες εδώ τις φράσεις για έναν κρυφό έρωτα, όπως αυτός που περιγράφεται στο διήγημα Μπάρδο; «Στα μπράτσα της τις λυγαριές που ανθίζουν στις όχθες». Και στην ψυχή, λεβάντα, θα συμπλήρωνα εγώ.

4 Replies to “Καιρός σκεπτικός. Κατά τόπους μελαγχολικός. Πολύ μελαγχολικός.”

  1. Ακριβώς το είδος του βιβλίου που θέλεις στο κομοδίνο σου όταν οι καιροί είναι αβέβαιοι και ο αέρας παγωμένος.

    Like

  2. Είχα διαβάσει τη συνέντευξη της Καρυστιάνη στη lifo και έτυχε να την δω και στην τηλεόραση στο 'Η ζωή είναι αλλού'..Έπειτα και από την δική σου περιγραφή Lou…Read θα είναι τα επόμενα βιβλία που θα αναζητήσω!!:) “Mικρή&Τριανταφυλλένια”

    Like

  3. @Karagiozaki Είναι ένα πολύ καλό βιβλίο. Βαθιά ανθρώπινο. Αβέβαιοι καιροί, όπως το είπες. @Μικρή&Τριανταφυλλένια Η Καρυστιάνη έχει μεγάλη ιστορία πίσω της κι έχει μια μαχητική δράση στα χρόνια της Χούντας που θαυμάζω απεριόριστα. Είναι ήδη κλασική.

    Like

  4. Στο κομμωτήριο πηγαίνω πάρα πολύ σπάνια. Όμως εχω λατρέψει δυο κομμώτριες. Εκείνη, στο ” Σουέλ” της Καρυστιάνη και εκείνη στα “Ανεμώλια” του Ισίδωρα Ζουργού.MΠ.Δ.

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s