Μεταξύ μαύρου και άσπρου

Κανονικά τα όνειρα θα έπρεπε να είναι ασπρόμαυρα, σαν τις παλιές ταινίες.
Λες και βγήκαν από φωτογραφίες του 1950: Βραδινές βόλτες και φιλιά σε πλακόστρωτα στενά, στα κρυφά. Σαν θερινά σινεμά που παίζουν την Casablanca. Με παγωμένες γρανίτες και τυχαία αγγίγματα στο σκοτάδι. Κατάλευκα μεσημέρια σε σκιερά σπίτια, δροσερά, με μισάνοιχτα στόρια για να τρυπώνει ο ήλιος. Με λευκούς καναπέδες και αφράτα μαξιλάρια, μαύρα ποτήρια και κουρτίνες από γάζα που ανεμίζουν στο ελαφρύ αεράκι. Αυτοκίνητα που κυλάνε στην άσφαλτο. Δεντρά που ζωγραφίζουν με τα κλαδιά τους σχήματα στον ουρανό. Ποδήλατα που τρέχουν στο απογευματινό φως. Καλοκαιρινά πάρτι στον κήπο και κυριακάτικα, χειμωνιάτικα πρωινά στην παραλία.
Μεταξύ άσπρου και μαύρου παίζεται για μένα όλο το παιχνίδι: Στο κενό ανάμεσα στους δείκτες του ρολογιού. Μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας. Εκεί στο λευκό περιθώριο του χαρτιού, στο βιβλίο που είναι η ζωή μας, χορεύουν τα όνειρα σαν λέξεις βουτηγμένες σε μαύρο μελάνι. Λέξεις που δεν γράφονται, αλλά γράφουν στο μυαλό για καιρό.

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s