#moodoftheday

ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ ΟΛΗ ΜΕΡΑ

Processed with VSCO with a7 preset

Κάθε ένας από εμάς έχει μια δική του Ιθάκη, έναν τόπο, μια συνήθεια, ένα χόμπι, ένα άθλημα, μια comfort zone, μια κατάσταση τέλος πάντων, στην οποία «επιστρέφει» από την πραγματικότητα για να επανεφεύρει τον εαυτό του, να ανασυνταχθεί για να αντιμετωπίσει τις μικρές ή μεγαλύτερες περιπέτειες της ζωής του. H δική μου Ιθάκη είναι ο πρώτος καφές της μέρας στο σπίτι. Αυτή η μία ή οι δύο ώρες ησυχίας πριν πάω στο γραφείο, είναι ο διαλογισμός μου: με καυτό γαλλικό, κρουασάν βουτύρου και το βιβλίο μου.

Processed with VSCO with a7 preset

Παλιότερα ξυπνούσα αργά, ίσα που προλάβαινα να κάνω ντους και έφευγα βιαστικά για τη δουλειά, όπου έπινα εκεί τον καφέ μου. Πριν χρόνια διαβάζοντας το μυθιστόρημα του Φράνσις Σκοτ Φιτζέραλντ Όμορφοι και Καταραμένοι (μτφρ. Ρένα Χάτχουτ, εκδ. Ερατώ) κόλλησα σε μια σκηνή που με έκανε να δω την καθημερινότητα αλλιώς: Ο ήρωας Άντονυ Πατς, ένας «εξεζητημένος νεαρός δανδής που είχε συσσωρεύσει μια μάλλον συγκινητική συλλογή από μεταξωτές πιτζάμες, ρόμπες μπροκάρ και γραβάτες» ζούσε ολομόναχος σε ένα ένα εντυπωσιακό διαμέρισμα στη Νέα Υόρκη των αρχών του 20ου αιώνα. Κάθε πρωί, μεταξύ εννέα και έντεκα, ερχόταν στο σπίτι του ένας βαλές για να του ετοιμάσει το πρωινό και τα ρούχα που θα φορούσε στα ραντεβού του. Η τρυφηλή καθημερινότητα, αυτή η μικρή πρωινή συνήθεια του Άντονυ, με έκανε να ζηλέψω. Δεν είχα βεβαίως μπάτλερ ούτε βαλέ, το διαμέρισμά μου ήταν πολύ μικρό, αλλά είχα καφετιέρα, τσαγιέρες, πορσελάνες και σκαλιστά ασημένια μαχαιροπίρουνα που είχα κληρονομήσει από τη μητέρα μου, φρεσκοαλεσμένο καφέ, πολλά βιβλία, αρωματικά κεριά και ωραίες γκρι πιτζάμες. Το μόνο που μου έμενε ήταν να δημιουργήσω το χρόνο για μια μικρή πρωινή πολυτέλεια μέσα στη φορτωμένη καθημερινότητα. Η συνήθεια αυτή έγινε τρόπος ζωής και σιγά σιγά μετατράπηκε σε μια ιεροτελεστία που σπάει τη ρουτίνα και μου δίνει φοβερή ενέργεια, με αναζωογονεί, με ξεκουράζει, με κάνει να ξεκινώ τη μέρα μου με κέφι.

Processed with VSCO with a7 preset

Παίρνω το πρωινό μου, άλλοτε στην πολυθρόνα μου πλάι στο παράθυρο για να βλέπω τον ουρανό, ή στο κρεβάτι μου. Διαβάζω το βιβλίο μου, βιβλιοεφημερίδες ή μελετώ για το Πανεπιστήμιο, ακούγοντας μουσική στο Τρίτο Πρόγραμμα ή στο iDagio -ένα καινούριο app μόνο για κλασική μουσική που έχω κατεβάσει στο κινητό μου.

Processed with VSCO with a7 preset

Το φυσικό φως που τρυπώνει από τις λεπτές, σχεδόν διάφανες, κουρτίνες από λευκή γάζα, λούζει το αφράτο μου πάπλωμα και μου δημιουργεί μια υπέροχη αίσθηση ευεξίας.

Processed with VSCO with a7 preset

Τις καθημερινές απολαμβάνω τον καφέ μου για μια/δυο ώρες. Τα weekend όμως αφήνω πάντα όλο το πρωί ελεύθερο, σηκώνομαι για να ετοιμάσω το πρωινό μου, επιστρέφω στο κρεβάτι και μένω εκεί όσο θέλω. Μεσάνυχτα όλη μέρα!

Processed with VSCO with a7 preset

Διαβάζω στο φως. Με νανουρίζει. Αυτός είναι ο πιο γλυκός ύπνος, με τον ήλιο να σε ζεσταίνει και με αυτή την πολύτιμη αίσθηση ότι δεν χρειάζεται να βιαστείς, ότι έχεις όλο το χρόνο στη διάθεσή σου για να κάνεις απολύτως τίποτα. Ανεκτίμητο!

Processed with VSCO with a7 preset

Το έχει γράψει υπέροχα ο Φερνάντο Πεσσόα στο Βιβλίο της Ανησυχίας«Ενα φλιτζάνι καφές, ένα τσιγάρο που καπνίζεις και το άρωμά του σε διαπερνά, τα μάτια μισόκλειστα μέσα στο ημίφως του δωματίου… Δεν θέλω τίποτε άλλο από τη ζωή εκτός από τα όνειρά μου και αυτό… Λίγο είναι; Δεν ξέρω. Μήπως ξέρω τι είναι λίγο και τι πολύ;».

Processed with VSCO with a7 preset

Το να αφήνεσαι κάποιες στιγμές και να μην κάνεις κάτι είναι ευεργετικό. Να ξυπνάς και να ακολουθείς το ρυθμό του σώματός σου, να παρακολουθείς την ανάσα σου, να χάνεσαι χωρίς πηγαίνεις πουθενά.

Processed with VSCO with a7 preset

Αυτό το τίποτα είναι μια σπουδαία τέχνη που σου παίρνει χρόνια να την αποδεχτείς, να την επιβάλεις, να την σεβαστείς, να την κατακτήσεις… Η τέχνη της απόλυτης ηρεμίας.

#Latestposts

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ

 

Μια βραδιά με τον Γούντι Άλεν

Μοιάζει με σκηνικό από ταινία του αγαπημένου μου ηθοποιού/σκηνοθέτη. Χαμηλός φωτισμός, στυλ αγγλικής λέσχης σε κάποιο μισοσκότεινο σοκάκι του Μπρούκλιν, κάδρα με ρετρό φωτογραφίες του Χόλιγουντ, απλίκες με κρυσταλλάκια σαν τα headbands των κοριτσιών στα roaring twenties, τζαζ μουσική, μπορντώ ταπετσαρίες, ξύλινες επενδύσεις, μικρές ροτόντες, πολυέλαιοι, ένα κλασικό μπαρ κι ένα πιάνο… Η Ράμπα είναι …

Μυστικά του συρταριού

Στα παλιά ημερολόγια δεν υπήρχαν φωτογραφίες. Μονάχα μολυβιές σε χαρτί. Οι λέξεις έπρεπε να δημιουργούν εικόνες. Ίσως γι’ αυτό ο κόσμος του ’30 να ήταν πιο λυρικός. Συζητούσα με μία φίλη για τα ημερολόγια του Σεφέρη. Οι Μέρες Η΄, ο τόμος για το διάστημα μεταξύ 2 Γενάρη 1961 και 16 Δεκέμβρη 1963 που κυκλοφόρησε πρόσφατα …

H σημασία της σιωπής

O ήλιος πέφτει νωρίς στο βουνό. Κάποιες τελευταίες αχτίδες φωτός περνούν από τις συστάδες των δέντρων και φωτίζουν ένα μονάχα σημείο του δάσους, χρυσίζοντας τα ξερά φύλλα και το νωπό χώμα. Ένας ζωντανός καμβάς μέσα στο σκοτάδι που απλώνεται τριγύρω σιωπηλά. Κατηφορίζοντας με το ποδήλατο σταματώ στην παγωνιά και κοιτώ αυτό το αναγεννησιακό φως, μια …

#ABOUT

O Lou Read είναι πλέον 40 ετών και σκοπεύει να παραμείνει 33 μέχρι να τον πάρουν χαμπάρι. Εργάζεται στα media, οδηγεί ελεεινά, παίζει video games και διαβάζει πολύ: από Φραντς Κάφκα μέχρι Μίκυ Μάους, οτιδήποτε του δίνει τη δυνατότητα να ταξιδεύει χωρίς να σηκωθεί ούτε λεπτό από τον καναπέ. Ονειρεύεται μια ημέρα ή να γίνει ροκ σταρ ή να ζήσει ανενόχλητος σε μία ήσυχη φάρμα φυτεύοντας βιολογικές μελιτζάνες και μεταφράζοντας, πλάι στο τζάκι, manual για γιαπωνέζικους φούρνους μικροκυμάτων.

#ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Για να μου στείλετε email συμπληρώστε τη φόρμα που ακολουθεί ή χρησιμοποιήστε τη διεύθυνση lou.read100@gmail.com