Τσάι με τους Κάζαλετ

1937. Αγγλική εξοχή. Ένα country house γεμάτο τριαντάφυλλα, ηλιόλουστα δωμάτια με μισάνοιχτα παράθυρα και τις κουρτίνες τους να ανεμίζουν, οπωρώνες που λάμπουν στο φως του πρωινού, πικ νικ στη θάλασσα, πλουσιοπάροχα γεύματα, τραπέζια στρωμένα στον κήπο με πορσελάνινες τσαγιέρες και φλιτζάνια για το απογευματινό τσάι, βραδιές με πιάνο και ποίηση, ατέλειωτοι περίπατοι μέσα στη σιωπή …

Σκοτεινό νερό

Σκέψου ένα γραφείο εφημερίδας. Νύχτα, λίγο μετά αφού έχει κλείσει η ύλη. Μισάνοιχτα στόρια. Καπνός. Τασάκια με αποτσίγαρα πάνω σε στοίβες με παλιές εφημερίδες. Γραφομηχανές με μαύρα πλήκτρα που τους λείπει το Ρ ή το Μ ή το Ψ. Μολύβια με σπασμένη μύτη. Στάχτη και χυμένος καφές πάνω στη φθαρμένη μοκέτα. Κάπου στο βάθος ένα …

Στα ίχνη ενός τζιχαντιστή

2015. 13 Νοεμβρίου. Παρίσι. Η μαύρη νύχτα με τη θηριωδία στο Μπατακλάν. Από τις 21:16 η Γαλλία παραδίδεται για τέσσερις ώρες στην παράνοια του τζιχαντισμού. Φανατικοί καμικάζι εισβάλουν στο θέατρο Μπατακλάν, όπου δίνει συναυλία το αμερικανικό ροκ συγκρότημα Eagles of Death Metal. Χίλιοι πεντακόσιοι θεατές βιώνουν μια απίστευτη φρίκη από τέσσερις ένοπλους τζιχαντιστές που εκτελούν, …

Φθινόπωρο προς χειμώνας

Μια ζωή περίκλειστη. Χωρίς ταξίδια, εστιατόρια, βραδιές στην όπερα. Χωρίς σαββατιάτικες βιβλιοβόλτες, σινεμά, θέατρο. Χωρίς κυριακάτικα τραπέζια στους γονείς με ολόκληρη την οικογένεια. Χωρίς πάρκα γεμάτα κόσμο, εκθέσεις σε μουσεία και γκαλερί, κοκτέιλς στα μπαρ ξενοδοχείων. Χωρίς να παίρνεις το βιβλίο σου και να πηγαίνεις για τσάι, χωρίς θεραπείες για ευεξία, ραντεβού για καφέ και …

Η προφητεία του Ντον ΝτεΛίλο

Δεν ξέρω τι είναι αυτό που με κάνει να νιώθω τόση ευεξία όταν κάνω πεζοπορία μέσα στο δάσος. Δεν είναι μόνο το οξυγόνο, ούτε αυτή η θέα σε μια καταπράσινη θάλασσα από πεύκα ή έλατα. Δεν είναι αυτός ο μικρός φόβος που νιώθεις, ένας φόβος ανάμεικτος με ενθουσιασμό, όταν το σήμα στο κινητό χάνεται κι …

Ευλογημένη απραξία

«Αυτόν τον -εκκωφαντικό ήσυχο- χειμώνα που με περιμένει, λέω να τον φωταγωγήσω με την αίγλη της ευλογημένης απραξίας». Δανείζομαι τη φράση από ένα άρθρο που έγραψε η Μαλβίνα το 1995 στο περιοδικό Γυναίκα (συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο «Έρωτας και άλλες πολεμικές τέχνες», εκδ. Κάκτος). Έφαγα τον τόπο για να ξετρυπώσω το -σκονισμένο και κιτρινισμένο πια- βιβλίο …

Ο κολυμβητής με τη ροζ μάσκα

Όταν ένα βιβλίο σου αρέσει πολύ, το έχεις όλη μέρα στο νου σου. Φεύγεις για το γραφείο, οδηγείς, κάνεις συναντήσεις, στέλνεις emails κι εκεί σε μια γωνιά του μυαλού σου καραδοκεί μια φράση που διάβασες, μια εικόνα που έφτιαξες... Οι ήρωες συνεχίζουν να ζουν έξω από τις λέξεις. Ανυπομονείς να γυρίσεις σπίτι για να ξαναμπείς …

H βλάβη

Σε έναν κόσμο όπου ο Θεός είναι από καιρό νεκρός, έναν κόσμο που μοιάζει με άδεια μισοφωτισμένη σκηνή του Μπέκετ, έναν κόσμο γεμάτο εκκωφαντική σιωπή, τόσο έντονη που γίνεται βαβούρα, σε έναν κόσμο όπου τα μυστήρια όλα έχουν εξηγηθεί από μαθηματικά μοντέλα και αλγόριθμους, έναν κόσμο που μέσω της τεχνολογίας προσπαθεί να τιθασεύσει τη φύση …

Διακοπές με το δολοφόνο σου;

Υπάρχει ένα αλάνθαστο τρικ για να βγεις από το reader's block: Ένα κλασικό noir μυθιστόρημα ή ένα δυνατό αστυνομικό ή ψυχολογικό θρίλερ που πας από κεφάλαιο σε κεφάλαιο, ακόμα κι αν είναι ογκώδες το βιβλίο, σαν να βλέπεις σερί σε μια νύχτα, back to back, το ένα επεισόδιο μετά το άλλο σε μια καταιγιστική σειρά …

Έλα να με βρεις

Το σπίτι στην Ιταλία, πλάι στη θάλασσα. Αυτό ερωτεύθηκα κυρίως στο Call me by your name. Στο βιβλίο η παλιά βίλα ήταν χτισμένη πάνω σε έναν λόφο που έβλεπε στο Τυρρηνικό πέλαγος. Κατέβαινες μερικά πέτρινα σκαλιά από τον κήπο και βρισκόσουν σε μια μικρή βραχώδη παραλία. Μερικά σκαλιά μόνο και, από τις μουριές στη ζέστη …