living with books
Υπάρχουν μερικά βιβλία που δεν θες να τελειώσουν. Τα διαβάζεις και ταξιδεύεις. Δένεσαι με τους ήρωες, κατανοείς τα ελαττώματά τους, μοιράζεσαι τις αγωνίες τους, ερωτεύεσαι μαζί τους, ποθείς, ζηλεύεις, μεθάς από τη σαμπάνια τους, γεύεσαι τον καπνό του τσιγάρου τους μετά από μια νύχτα γεμάτη απολαύσεις. Οι Μέρες Αλεξάνδρειας του Δημήτρη Στεφανάκη (εκδ. Ψυχογιός) είναι …
Continue reading "Μέρες απόλαυσης στην κοσμοπολίτικη Αλεξάνδρεια του ’30"
Πάει καιρός που έχω τελειώσει Το σπίτι του Τεμένους του Κάντερ Αμπντολάχ (εκδ. Καστανιώτη). Δεν ήθελα να γράψω γι' αυτό αμέσως. Το επέλεξα μετά το κόμικ Persepolis της Μαργιάν Σατραπίκαι ήταν μια απίστευτη έκπληξη. Το ερωτεύθηκα από την πρώτη σελίδα. Πρόκειται για ένα αριστουργηματικό βιβλίο, τόσο καλογραμμένο και συγκλονιστικό που εύκολα θα το έβαζα …
Ένας μανιακός αναγνώστης αστυνομικής λογοτεχνίας που αγοράζει κυριολεκτικά τα βιβλία του με το κιλό από το παλαιοβιβλιοπωλείο της γειτονιάς του, βρίσκεται μπλεγμένος σε ένα αποτρόπαιο έγκλημα. Πρέπει να επιστρατεύσει όσα έχει μάθει όλα αυτά τα χρόνια διαβάζοντας για να αποδείξει την αθωότητά του. Αυτή είναι σε γενικές γραμμές η ιστορία που αφηγείται ο Karim Miské …
Continue reading "Arab Jazz: Ένα ατμοσφαιρικό νουάρ στο multi-ethnic Παρίσι"
Με τον Τζέιμς Ελρόι, πέρα από το γεγονός ότι λατρεύει την κλασική μουσική και την τζαζ, δεν συμφωνώ σε τίποτα απολύτως. Είναι ελεεινά συντηρητικός, ρατσιστής, φοράει φρικτά χαβανέζικα πουκάμισα και έχει αποκηρύξει το βιβλίο με το οποίο αγάπησα τη noir λογοτεχνία. Το μυθιστόρημα Οι δρόμοι του δολοφόνου(εκδόσεις Καστανιώτη) σύμφωνα με τον ίδιο είναι το χειρότερο που έχει …
Υπάρχουν κάτι τύποι στη λογοτεχνία, μεγάλα καθάρματα, που όμως καταφέρνουν να σε κάνουν να ταυτιστείς μαζί τους. Κι όχι μόνο τους συμπαθήσεις, αλλά τελικά να έχεις και αγωνία αν θα τους πιάσουν. Ο Τομ Ρίπλεϋείναι το καλύτερο παράδειγμα. Η Πατρίτσια Χάισμιθκατάφερε να δημιουργήσει τον πιο συμπαθητικό απατεώνα της νουάρ λογοτεχνίας: Έναν εγκληματία που αντιμετωπίζει την …
Η Χιλή του Αλιέντε και το πραξικόπημα του Πινοτσέτ. Η ποίηση και η δολοφονία ως μία εκ των καλών τεχνών. Η γοητεία του κακού και ένας παρανοϊκός υποσμηναγός της πολεμικής αεροπορίας που γράφει με τον καπνό του αεροπλάνου του στον ουρανό ανατριχιαστικούς στίχους από τη Βίβλο. Αυτή είναι σε γενικές γραμμές η παράξενη ιστορία που …
Δεν υπάρχει τίποτα πιο ωραίο από το να έχεις μαζί σου στην παραλία ένα απολαυστικό νουάρ μυθιστόρημα. Διάβασμα στη σκιά, βουτιές και μυρωδιά αντιηλιακού. Για τα πρώτα φετινά μπάνια επέλεξα το βιβλίο του Andrew Bergman Ο ύπεροχος κύριος ΛεΒάιν (από τη σειρά Μαύρο Βελούδοτων εκδόσεων Κέδρος). Πρόκειται για μία ενδιαφέρουσα αστυνομική ιστορία που σε κερδίζει …
Όταν δεν μπορώ να διαλέξω το επόμενο βιβλίο που θα διαβάσω, ξεκινώ ένα του Ζωρζ Σιμενόν. Ο Μαιγκρέ πάντα μού φτιάχνει το κέφι. Το στυλ του Σιμενόν μού πάει πολύ. Οι περιγραφές του με ταξιδεύουν. Δεν είναι τόσο η πλοκή των αστυνομικών του ιστοριών, όσο ο τρόπος με τον οποίο βλέπει τη ζωή ο ήρωάς …
Το καλοκαίρι των Ολυμπιακών Αγώνων σε έναν παλιό πύργο στην Αρεόπολη της Μάνης διάβαζα το μυθιστόρημα του Τζέιμς Γκράχαμ Μπάλαρντ«Άνθρωποι του Μιλένιουμ» (εκδ. Ποταμός) και αναρωτιόμουν πότε θα σκάσει η σαπουνόφουσκα μιας πόλης που καμάρωνε με δανεικά. Πολλά άλλαξαν από τότε. Τα καγιέν και οι μεζονέτες τινάχτηκαν στον αέρα, τα διακοποδάνεια έγιναν θηλιά στο λαιμό …
Το μυθιστόρημα Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία του Πέτρου Μάρκαρη(εκδ. Γαβριηλίδης) δεν μου άρεσε καθόλου. Στο τρίτο μέρος από την Τριλογία της Κρίσης (προηγήθηκαν τα Ληξιπρόθεσμα δάνεια και η Περαίωση) η Ελλάδα έχει περάσει στη δραχμή. Το δημόσιο έχει κηρύξει στάση πληρωμών, τα ΑΤΜ λειτουργούν με ημερήσιο πλαφόν αναλήψεων, στο κέντρο γίνονται διαρκώς διαδηλώσεις και συμπλοκές, …
