Ο απολογισμός των τελευταίων δύο εβδομάδων: 3 βιβλία. 11 μπάνια. 3 παγωτά. 1 θερινό σινεμά. 4 εστιατόρια. 1 τραγωδία στην Επίδαυρο. 1 βιβλιοβόλτα. 1 πανσέληνος-υπερθέαμα. Και 1000+1 χρώματα σε ένα μαγικό installation…
Όσα ερωτεύθηκα στη γέφυρα μεταξύ Ιουνίου και Ιουλίου:
Καλοκαίρι σημαίνει βουτιές και Καμιλλέρι… Να στρώνεις την πετσέτα σου στα βραχάκια και να απολαμβάνεις το βιβλίο σου, κάνοντας μικρά ή μεγαλύτερα διαλείμματα για κολύμπι. Ευτυχία!
Το βιβλίο: Το «Χάρτινο φεγγάρι» του Αντρέα Καμιλλέρι, εκδ. Πατάκη (μτφρ. Φωτεινή Ζερβού) είναι μια απολαυστική, νουάρ, σικελιάνικη ιστορία με τον λιχούδη επιθεωρητή Μονταλμπάνο να βρίσκεται μπλεγμένος στα δίχτυα δύο επικίνδυνων χειριστικών γυναικών, όταν αναλαμβάνει την υπόθεση δολοφονίας ενός τζογαδόρου ιατρικού επισκέπτη, πρώην ιατρού που είχε χάσει την άδειά του, ο οποίος ήταν μπλεγμένος σε ένα μεγάλο κύκλωμα διαφθοράς ιατρών και φαρμακευτικών εταιρειών.
Ο Άντζελο Πάρντο βρίσκεται δολοφονημένος σε άσεμνη στάση σε ένα δωμάτιο στην ταράτσα του πολυτελούς του ρετιρέ. Ο Μονταλμπάνο καλείται από την αδερφή του θύματος να εξιχνιάσει την υπόθεση, υποδεικνύοντας στον αστυνόμο ως ένοχη την παντρεμένη ερωμένη του αδερφού της. Οι δύο γυναίκες μαρκάρουν στενά τον αστυνόμο περιπλέκοντας την υπόθεση, αντί να τον βοηθούν, ενώ την ίδια στιγμή κάποιοι άνδρες με εξουσία, όπως ένας πανίσχυρος γερουσιαστής και ένας βουλευτής, βρίσκονται νεκροί στην οικία τους από τη χρήση νοθευμένης κοκαΐνης.
Στο δημοφιλές αυτό βιβλίο του Αντρέα Καμιλλέρι, υπάρχουν φυσικά όλα τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν τις ιστορίες του: το μεσογειακό καλοκαίρι, οι ταβέρνες με τις νοστιμιές της σικελικής κουζίνας, οι δαντελένιες ακτές με τα βραχάκια και τα διάφανα νερά, οι βεράντες πάνω από την ακτή, η κάψα του ευρωπαϊκού νότου που, εδώ, μπλέκεται με τις χίλιες δυο εκφάνσεις του έρωτα και της δίψας για χρήμα και εξουσία.
Καμιλλέρι, Σιμενόν, Μανσέτ: τα μικρά νουάρ βιβλιαράκια τους είναι το αντίδοτο στην αναγνωστική ανηδονία και το reader’s block. Για εμένα τουλάχιστον είναι η σίγουρη λύση όταν έχω τελειώσει ένα σπουδαίο λογοτεχνικό βιβλίο και δυσκολεύομαι να επιλέξω το επόμενο. Η ατμόσφαιρα, το μυστήριο, η φίνα και ευφυής σκιαγράφηση των πιο σκοτεινών πλευρών της ανθρώπινης κατάστασης, μου προσφέρουν μια εγγυημένη απόλαυση και με χαλαρώνουν.
Μου αρέσει να διαβάζω τις περιπέτειες του Μονταλμπάνο ή του Μαιγκρέ στη θάλασσα, πριν ή μετά το κολύμπι, αλλά τις διαβάζω με πιο χαλαρούς ρυθμούς για να έχω κάτι να περιμένω με ανυπομονησία όταν επιστρέφω σπίτι.
Είναι ακόμα πιο απολαυστικό όταν κάθομαι αργά το βράδυ, μετά από τα εστιατόρια, τα παραθαλάσσια ταβερνάκια, τα μπαρ και τα θερινά σινεμά, στη σεζλόνγκ μου στη βεράντα, διαβάζοντας στο ημίφως πάνω από τον κατάφυτο νυχτερινό κήπο και πίνοντας έναν decaf freddo espresso με τα τζιτζίκια και τους γρύλους να σπάνε τη σιγαλιά με το τραγούδι τους, ενώ οι νότες από το αγιόκλημα και το γιασεμί μπερδεύονται με αυτή τη χαρακτηριστική μυρωδιά του μεσογειακού καλοκαιριού από το φιδάκι για τα κουνούπια. Το νουάρ φωτίζει τις νύχτες μου στην εξοχή, καθώς επιστρέφω από τη θάλασσα ή έχω τελειώσει με τα γραψίματα και τις βόλτες.
Τα παχύφυτα, οι κάκτοι, τα ασπαραγοειδή είναι φέτος ο έρωτάς μου. Έχω γεμίσει τις βεράντες, τα περβάζια, τις ζαρτινιέρες, τον κήπο, τα γραφεία μου και στα δύο στα σπίτια, ενώ δεν λείπουν από το side table της αγαπημένης μου σεζλόγνκ.
Ο γαύρος μαρινάτος του Μονταλμπάνο: Θα τον απολαύσετε στην αγαπημένη μου Striggla σε συνταγή του Θωμά Μάτσα. Είναι ένα εκπληκτικό και βαθιά νόστιμο πιάτο με φιλεταρισμένο γαύρο, με μια σάλτσα απαλή και γλυκιά σαν αυγουστιάτικο χάδι, που δεν έχει σε καμία περίπτωση αυτή την υψηλή οξύτητα που έχουμε συνηθίσει από το βαρύ μαρινάρισμα.
Όπως γράφω και στο iefimerida, «δεν υπάρχει περίπτωση να φας αυτόν τον γαύρο και να μην θυμηθείς μελτέμια στο Αιγαίο, καθώς είσαι ξαπλωμένος στα βραχάκια μιας ερημικής δαντελένιας παραλίας και διαβάζεις τα αστυνομικά βιβλία του λιχούδη Μονταλμπάνο που ονειρεύεται διαρκώς μεσογειακούς μεζέδες». Ο υπέροχος και φίνος Θωμάς, ο πιο αγαπημένος μου από όλους τους σεφ, έχει έναν μαγικό τρόπο να παντρεύει τις τεχνικές που του έχει κληροδοτήσει η μακρά πορεία του στην υψηλή γαστρονομία, με τις παραδόσεις, τις μνήμες και τα γευστικά του βιώματα που έχει από την ελληνική ύπαιθρο στην οποία έχει μεγαλώσει. Συνδυάζοντας λιχούδικες σάλτσες γαλλικού τύπου με εγχώρια στοιχεία και αγνή πρώτη ύλη από τη μεσόγειο και την ελληνική γη, φτιάχνει κάτι πιάτα-όνειρο που είναι εθιστικά και έχουν ψυχή και νοστιμιά.
Δοκιμάστε επίσης οπωσδήποτε την εστιατορική εκδοχή του μαμαδίστικου παστίτσιου που προτείνει δημιουργικά ο Θωμάς, τα καψαλισμένα φασολάκια, το ψάρι ημέρας με τσιγαριαστά χόρτα, την αγιορείτικη μελιτζανοσαλάτα, τα κολασμένα κεφτεδάκια με την θεϊκή τους σάλτσα και τον χιώτικο ταραμά. Η ελληνική δημιουργική κουζίνα στα καλύτερά της!
Info: Striggla – Αγίου Κωνσταντίνου 56 (λίγο πάνω από το Δαχτυλίδι), τηλ. 2160017188
Η έκθεση: Ηuman/Nature στο ΕΜΣΤ. Mεγάλης κλίμακας εγκαταστάσεις από τη Βρετανίδα εικαστικό Emma Talbot, που στηρίζονται στη ζωγραφική σε μετάξι.
Ερωτεύθηκα τα χρώματα στο installation που φιλοξενείται στον 2ο όροφο του Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης στο εμβληματικό κτίριο του Φιξ, στη Συγγρού. Κάθε φορά που βλέπω αυτά τα μεταξένια φωτεινά σχέδια παρατηρώ και μια νέα λεπτομέρεια.
Info: Η έκθεση διαρκεί έως τις 15 Φεβρουαρίου 2026 – emst.gr
Η παράσταση: Η Αντιγόνη του Ulrich Rasche που είδα στην Επίδαυρο ήταν μια συγκλονιστική εμπειρία που με συγκίνησε βαθιά, στρέφοντας ευφυώς το ενδιαφέρον στον Κρέοντα και τη σχέση του με το γιο του Αίμονα (ο οποίος θυσιάζεται στο όνομα της αγάπης, στο πλευρό της μνηστής του, Αντιγόνης). Η περιβόητη αέναη στροφή της κυκλικής μηχανοκίνητης σκηνής πάνω στην οποία ισορροπούσαν οι ηθοποιοί ταίριαζε τόσο με την μηχανιστική εκφορά του λόγου που κατά τη γνώμη μου υπογράμμιζε άψογα τη μετάφραση του Νίκου Α. Παναγιωτόπουλου (σημ. Το κείμενο κυκλοφορεί σε έναν τόμο μαζί με τον Οιδίποδα από τις εκδόσεις Κίχλη). Δεν κατανοώ σε καμία περίπτωση τις αντιδράσεις στα κοινωνικά δίκτυα και σε ορισμένα ηλεκτρονικά μέσα -κατά τόπους μάλιστα με μια κάπως πιο εύθικτη και υστερική… «εκφορά» λόγου από τους συντάκτες- για το «πετσόκομμα της Αντιγόνης». Στην Επίδαυρο πηγαίνουμε για να δούμε και να ξαναδούμε έργα του Σοφοκλή, του Ευριπίδη, του Αισχύλου, μέσα από την ματιά του εκάστοτε σκηνοθέτη. Αυτό είναι το point: Η ματιά του σκηνοθέτη. Μη ζητάτε πίστη ιερή στο κλασικό κείμενο, δεν είναι ο ρόλος ενός φεστιβάλ η μνημειακή, φοβική προσέγγιση των κλασικών έργων ως ιερών τοτέμ. Δεν ήταν ανίερη η ματιά του Ulrich Rasche, ήταν καινοτόμα και ιδιοφυής. Μετατοπίζοντας το κέντρο βάρους της παράστασης από την Αντιγόνη στον Κρέοντα, ο Ράσε φώτισε δυνατά όλο το απύθμενο βάθος που υπάρχει ανάμεσα στους πατεράδες και τους γιους τους, αναδεικνύοντας μια σημαντική πτυχή του έργου.
Το περιοδικό: Το τεύχος της Βλάβης και η Book’s Journal υπάρχουν πάντα στο backpack που παίρνω μαζί μου στην παραλία, μαζί με το βιβλίο που διαβάζω, έτσι, για αλλαγή. Αντιηλιακά, πετσέτες του χαμάμ, νερό, φρούτα και βιβλιοπεριοδικά…
Τα νέα κοκτέιλς του Περιβολιού στη Βάρη, στον πιο δροσερό, αγνό και αυθεντικό farm-to-table «κήπο» της Αττικής, είναι απολαυστικά και έχουν τη γεύση, τα αρώματα, τη φρεσκάδα και την ανεμελιά του μεσογειακού μποστανιού.
Info: Το Περιβόλι στη Βάρη – Kυρηνείας (π. Κυργίων) 15, Βάρη, τηλ. 2108963000
Η βιβλίοβόλτα: Δεν χάνω ποτέ το bazaar των εκδόσεων Άγρα που τα τελευταία χρόνια γίνεται στην υπέροχη Δημοτική Αγορά Κυψέλης.
Η πίτσα: Μετά το μπαζάρ, με τα βιβλία στην τσάντα, κάνω στάση στη Lisa, στη Φωκίωνος Νέγρη, για την πιο ζουμερή και απολαυστική πίτσα της Αθήνας. Επιλέγω αυτή με τα τέσσερα τυριά, προσθέτοντας πεπερόνι και ρίχνοντας από πάνω λίγο από το λάιμ που φέρνουν τα παιδιά για να απογειώσουν τη γεύση της.
Ιnfo: Lisa – Φωκίωνος Νέγρη 25, Κυψέλη, τηλ. 2110156696
Το θερινό σινεμά: Είδα το νουάρ φιλμ «Ο Θάνατος της Μπελ», που βασίζεται στον ομώνυμο μυθιστόρημα του Ζορζ Σιμενόν (εκδ. Άγρα), στη Δεξαμενή, στο Κολωνάκι, πίνοντας γρανίτα λεμόνι. Μετά την ταινία διάβασα μέσα σε μια νύχτα και το βιβλίο που δεν είχα διαβάσει.
Το εστιατόριο: Μια βραδιά στο Ιώδιο, στην Λουκιανού, στο πολυσυζητημένο νέο πρότζεκτ της διάστερης σεφ Γεωργιάννας Χιλιαδάκη, είναι αληθινή εμπειρία.
Το καλαμάρι σε σάλτσα cacio e pepe, το bianco με τη στείρα, ο γαύρος nigiri, το αυγοτάραχο με σοκολάτα και φυσικά το παγωτό Chicago, είναι μερικές από τις δυνατές στιγμές ενός φίνου εστιατορίου που δεν έχει γίνει τυχαία viral.
Ιnfo: Ιώδιο – Λουκιανού 36, Κολωνάκι, τηλ. 2130263656
ΥΓ. Μέσα σε όλα, εκτός από τα γραψίματα και τις επαγγελματικές μου ασχολίες, είχα και κάτι ακαδημαϊκές υποχρεώσεις που διεκπεραίωσα (επιτυχώς) με συνοπτικές διαδικασίες, για να αφιερωθώ στο (μολνταμπανικό) αγαπημένο μου τετράπτυχο του Ιουλίου: Βραχάκια-Κολυμπητόν-Διάβασμα-Φαγάκια.
Lou Read 