Βιβλιοβόλτες, γεύσεις, παραστάσεις, cocooning, café, ραντεβού για φθινοπωρινά τσάι… 10 απολαυστικά πράγματα που έκανα μεταξύ άλλων στην πόλη, επιστρέφοντας από τις διακοπές μου, αυτό το φθινόπωρο.
Η μυσταγωγία: Η νέα παράσταση «This That Keeps On – a personal archaeology» που δημιούργησε ο μάγος Δημήτρης Παπαϊωάννου για το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης, στο πλαίσιο των εορτασμών για τα 40 χρόνια από την ίδρυσή του, ήταν μια οργιώδης, φελινική φαντασμαγορία με υβριδικά πλάσματα, σκαλωσιές, θύμησες και αισθήματα που ανασύρονται από τη γη/μνήμη σαν αρχαία γλυπτά. 55 λεπτά άφατης ευτυχίας.
Ένας μινιμαλιστικός ζωντανός καμβάς που άλλαζε διαρκώς, με μια λάμπα γυμνή που άναβε και έσβηνε δίνοντας το ρυθμό, βάφοντας με χρώματα και γεμίζοντας με σκιές και σιλουέτες τη σκηνή. Όλα ξεκίνησαν με μια ανατροπή, με το αναπάντεχο- όπως συμβαίνει κάθε παράσταση αυτού του σπουδαίου δημιουργού που δεν σταματά να μας εκπλήσσει: Ένας άντρας με κοστούμι που με μία αξίνα στο χέρι αρχίζει να χτυπά το ξύλινο δάπεδο της σκηνής, ανοίγοντας μια τρύπα μέσα από την οποία ξεθάβεται, στην ανασκαφή μιας προσωπικής αρχαιολογίας, το γυμνό σώμα ενός άντρα. Πρώτα τα πόδια, μετά ο κορμός, ένα χέρι, το κεφάλι… Μέχρι που το ένα σώμα φέρνει το άλλο και από την μικρή σκαμμένη τρύπα αναβλύζει μια πηγή σωμάτων που κυλά σαν ορμητικό νερό στη σκηνή.
Φώτα, κόκκινες και χρυσές ανταύγειες, ξυλοπόδαροι, ρόδες του τσίρκο, σώματα παραμορφωμένα και άνθρωποι-αγάλματα που θρυμματίζονται σε χίλια δυο κομμάτια, στήνουν έναν καφκικό εφιάλτη μπροστά μας, ζωντανεύοντας άλλοτε την κόλαση από τον απόκοσμο πίνακα του Ιερώνυμου Μπος και άλλοτε ένα ζωηρό, οργασμικό γλέντι σαν τον θίασο στο φινάλε του 8 1/2 του Φελίνι.
Ο Παπαϊωάννου κάθε φορά είναι συνεπής με τον εαυτό του αλλά ταυτόχρονα είναι ολοκαίνουργιος, παίζοντας με το αναπάντεχο. Αυτό το αναπάντεχο είναι η καρδιά σε κάθε του μινιμαλιστική χορογραφία. Αυτό το αναπάντεχο είναι και το κλειδί με το οποίο ξεκλειδώνει το υποσυνείδητό μας για να εγγράψει εκεί βαθιά κήπους γαλάζιους και ζοφερούς με αγάλματα που κινούνται, ανασαίνουν, αγαπούν και αποσύρονται στις σκιές όταν τα φώτα σβήσουν και η σκηνή μείνει ολόγυμνη ενώπιόν μας.
Από το μακρινό 1995, όταν πρωτοείδα τα σώματα των χορευτών να κατρακυλούν από μια απότομη μαύρη σκάλα επί σκηνής, στο παλιό εργοστάσιο της ΔΕΗ στο Νέο Φάληρο, στο «Ενός Λεπτού Σιγή» με την καθηλωτική μουσική του Γιώργου Κουμεντάκη, από το «Requiem για το τέλος του έρωτα», να συναντιέται με τα «Τραγούδια της αμαρτίας» του Μάνου Χατζιδάκι σε ποίηση του Ντίνου Χριστιανόπουλου, μέχρι αυτό το φθινόπωρο στον Ηρώδειο, ο Δημήτρης Παπαϊωάννου κάνει τον κόσμο να δείχνει άπειρος, ανεξερεύνητος, γεμάτος πιθανότητες: μια αέναη έκπληξη…
Το λεύκωμα: Η συλλεκτική έκδοση του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης για το νέο πρότζεκτ του Παπαϊωάννου, είναι ένα κομψοτέχνημα.
Οι μικρές ιεροτελεστίες: Το νέο μου φθινοπωρινό σετ για το απογευματινό τσάι. Απόλυτη διαφάνεια!
Η παράσταση: Ο «Οιδίπους» σε εξαιρετική σκηνοθεσία του Γιαννη Χουβαρδά ήταν δικαίως η παράσταση του φετινού καλοκαιριού. Παντρεύοντας έξυπνα, με πλήθος ευφυών -σκηνοθετικών, σκηνικών, ερμηνευτικών- ευρημάτων, τις δύο τραγωδίες του Σοφοκλή «Οιδίπους Τύραννος» και «Οιδίπους επί Κολωνώ» σε μια τραγωδία, ο σπουδαίος σκηνοθέτης, γιόρτασε με τον πιο δημιουργικό τρόπο τη σημαντική πορεία μισού αιώνα στο θέατρο. Ο Καραθάνος εκπληκτικός και η Γουλιώτη αποκάλυψη. Την έχασα την παράσταση στην Επίδαυρο, αλλά ευτύχησα να καταφέρω να τη δω στο Θέατρο Λυκαβηττού αυτό το Σεπτέμβρη.
Η όπερα: Flora Mirabilis. Όνομα και πράγμα! Η χαμένη όπερα της Επτανησιακής Σχολής του Σπυρίδωνα Σαμαρά που απολαύσαμε στην Εθνική Λυρική Σκηνή σε μορφή κοντσέρταντε, ήταν μια καταπληκτική εμπειρία. Μουσική με δύναμη, μελωδικότητα και εντάσεις, με υπέροχα χορωδιακά μέρη, από τον αποκαλούμενο -όχι αδίκως- «Βέρντι της Φλωρεντίας» ή «Έλληνα Βέρντι». Ο μαέστρος Κωνσταντίνος Τερζάκης με το νεύρο και την ορμητικότητά του μας παρέσυρε με ενθουσιασμό σε έναν πράγματι θαυμαστό κόσμο, μια μουσική πανδαισία που ξύπνησε τις αισθήσεις. Μια αναπάντεχα αξέχαστη βραδιά!
Το street style: Οι ρετρό γωνιές της Αθήνας, σαν σκηνικό από παλιά ταινία. Ένας κίτρινος σκαραβαίος κάπου στο Κουκάκι. Κουκλάκι!
Η σειρά: Η νέα δυνατή σειρά του Netflix «Οι νεκρές», είναι μια λατινοαμερικάνικη ιλαροτραγωδία με καυστικό μαύρο χιούμορ που βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα και στο ομότιτλο μυθιστόρημα του συγγραφέα Χόρχε Ιμπαργκουενγκόιτια (εκδ. Carnivora).
Ο Λουίς Εστράδα -ο σκηνοθέτης- τηρεί έξυπνα το λεπτό σαρκαστικό ύφος του Ιμπαργκουενγκόιτια, του αποκαλούμενου «κεφάτου Μπαλζάκ» της μεξικάνικης λογοτεχνίας, ο οποίος θέλησε να αφηγηθεί το 1977, μέσα από μια σαρκοβόρα ματιά που βγάζει αβίαστο γέλιο, τα αληθινά γεγονότα της αιματοβαμμένης υπόθεσης «Las Poquianchis»: Μιας μαφιόζικου τύπου εγκληματικής οργάνωσης δύο θρησκόληπτων αδερφών -και των παρατρεχάμενών τους- που διηύθυναν ένα κύκλωμα πορνείας, σκοτώνοντας τουλάχιστον 91 άτομα, από 1950 έως το 1964.
Το εστιατόριο: Ο Βαγγέλη Βέης, ο ταλαντούχος σεφ του κυψελιώτικου Ντύλαν, αυτό το φθινόπωρο, εκτός από το δικό του ροκ εστιατόριο στον πεζόδρομο της Αγίας Ζώνης, υπογράφει το μενού και στο ολοκαίνουργιο Scarlet στο Γαλάτσι (Τράλλεων 59, Λαμπρινή – Γαλάτσι, τηλ. 2102929989).
Fine comfort πιάτα με ελληνική καρδιά, μεσογειακό ταμπεραμέντο και γαλλικού τύπου σάλτσες που δίνουν έμφαση στη βαθιά νοστιμιά!
Η βιβλιοβόλτα: H Έκθεση Βιβλίου στον Πεδίον του Άρεως ήταν από τις ωραιότερες: πλούσια, λαμπερή και σε ωραίο location.
H επιστροφή των τελευταίων ετών στις ρίζες της έκθεσης, της προσδίδει ξανά την παλιά δυναμική και γοητεία της.
Το πάρκο υπέροχο, ασφαλές ξανά, είναι στα καλύτερά του, με χίλιες δυο επιλογές τριγύρω -είτε στην Κυψέλη είτε στα Εξάρχεια- για καλό φαγητό και ποτό μετά τον υπέροχο περίπατο ανάμεσα στα βιβλία.
Το βιβλιοκαφέ: Τσάι και διάβασμα στο Zatopek στην Καλλιθέα. Μπαίνεις, πιάνεις τραπεζάκι και ηρεμεί το πνεύμα, χαζεύοντας τις νέες εκδόσεις ή διαβάζοντας το βιβλίο σου.
Το βιβλίο: Διαβάζοντας για τη συναρπαστική, σκανδαλώδη και πολυτάραχη ζωή του Βρετανού συλλέκτη Τέχνης Peter Watson (1908-1956).
Πρωτοδιάβασα για αυτόν τον εκκεντρικό πλούσιο άντρα που λάτρευε την Τέχνη και στήριξε/ανακάλυψε πλειάδα ζωγράφων και γλυπτών κατά τον Μεσοπόλεμο, στην υπέροχη βιογραφία «John Craxton: Ο αγαπημένος της ζωής. Μία ελληνική ψυχή, Ian Collins» (εκδ. Πατάκη) του Τζον Κράξτον από τον Ίαν Κόλινς (εδώ μπορείτε να διαβάσετε τη συνέντευξη που μου παραχώρησε ο Ίαν Κόλινς για το iefimerida.gr) και μου κίνησε την περιέργεια. Έτσι, αναζητώντας περισσότερα βιβλία γι΄ αυτόν, έπεσα πάνω σε αυτή τη συναρπαστική βιογραφία.
Στο διαμέρισμά του Γουάτσον υπήρχαν πίνακες, μεταξύ άλλων, των Μιρό, Κλέε και Πικάσο, ενώ παρείχε σημαντική οικονομική βοήθεια σε ζωγράφους, όπως οι Φράνσις Μπέικον, Λούσιαν Φρόιντ και Τζον Κράξτον. Ο Γουάτσον έχτισε ο ίδιος τον μύθο του, ζώντας μια συναρπαστική, μυθιστορηματική ζωή ανάμεσα σε καλλιτέχνες, αριστοκράτες, ζιγκολό και υπόκοσμο, ενώ το τραγικό φινάλε, που γράφτηκε στις 3 Μαΐου του 1956, τον βρήκε πνιγμένο στην μπανιέρα της πολυτελούς του λονδρέζικης κατοικίας, δημιουργώντας ένα απίστευτο σκάνδαλο που ακόμα και σήμερα συζητιέται, πασπαλισμένο με χίλιες δυο φημολογίες.
YΓ. Ήθελα φθινόπωρο, αστικά πράγματα, βόλτες στην πόλη, νέα εστιατόρια και art events, αλλά δεν ήμουν προετοιμασμένος για τόσο φθινοπωρινό καιρό. Θέλω πίσω το κολύμπι και τις λιακάδες μου, τα θερινά σινεμά και τα τραπεζάκια στα πεζοδρόμια. Κάπως νωρίς δεν ήρθαν φέτος οι βροχές και οι καταιγίδες;
Lou Read 