living with books
Όταν αισθάνεσαι ότι δεν κινείται τίποτα, ίσως πρέπει να εστιάζεις την προσοχή σου στα μικρά πράγματα που γίνονται γύρω σου. Συνήθως πολλά τέτοια μικρά θαύματα συνθέτουν ένα μεγάλο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το humangrid.gr Πρόκειται για ένα ανθρώπινο δίχτυ, έναν ηλεκτρονικό χάρτη ο οποίος συγκεντρώνει όλες τις δράσεις που γίνονται στην Αθήνα με σκοπό τη …
Continue reading "Human Grid: Ένα δίκτυο αλληλεγγύης που φωτίζει την πόλη"
«Μου φαίνεται πως θα νιώθω πάντα καλά στο μέρος όπου δεν είμαι. Ή χωρίς περιστροφές: Εκεί που δεν είμαι, είναι το μέρος όπου είμαι ο εαυτός μου». Σας έχει τύχει να ταυτιστείτε με έναν ήρωα τόσο και να τον αφήσετε να σας παρασύρει σε πράγματα που εσείς μάλλον δεν θα κάνατε ποτέ; Κάπως έτσι την …
Είναι κάποια βιβλία που δεν θα τα ξεπεράσουμε ποτέ. Λες και έχουν αφήσει μέσα μας το αποτύπωμά τους. Οι εικόνες που έχουμε φτιάξει στο μυαλό μας διαβάζοντάς τα για πρώτη φορά ήταν τόσο δυνατές που έχουν μείνει χαραγμένες στο υποσυνείδητό μας, πλάι στις αναμνήσεις της πραγματικής μας ζωής. Όσα φανταστήκαμε διαβάζοντας, έχουν γίνει ένα πια …
Ένας βραχνιασμένος κόκορας ξελαρυγγιάστηκε μέσα στο γλυκοχάραγμα και μ’ έκανε να μισανοίξω τα μάτια. Γύρισα ανάσκελα. Από τις χαραμάδες του παραθύρου μπαίνει το φως θαμπό και γαλακτώδες και μαζί του εισόρμησε η φαντασία με την τρελή και μυριόμορφη συνοδεία της. Έδιωξε το όνειρο και μου ξανάκλεισε τα μάτια. Γύρω μου πλανάται ένας κόσμος από μορφές …
Continue reading "«Ένας τόπος άγνωστος και ονειρώδης που είναι λιβάδι και δωμάτιο μαζί…»"
Υ.Γ. Το project διαβάζω παντού, κάτω από όλες τις συνθήκες, συνεχίζεται με επιτυχία. Τώρα και με 7 μποφόρ. Κλέβω δυο τρεις ώρες, παίρνω το ποδήλατο, το Kindle, και μπαινοβγαίνω σε τρένα, μετρό, τραμ, με το σακίδιο στην πλάτη σαν 15χρονο αλητάκι. Κάθομαι σε café, παραλίες, παγκάκια, γρασίδια, από τον Πειραιά μέχρι τη Βούλα, κι από …
Υπάρχουν κάποια βιβλία που λυπάσαι πραγματικά όταν τελειώνουν. Η Χορεύτρια του Διαβόλου του Στέφανου Δάνδολου είναι ένα από αυτά. Το διάβασα σε μακέτες -σκόρπια χαρτιά πιασμένα με ένα μαύρο κλιπ- πριν κυκλοφορήσει στα βιβλιοπωλεία, στις 7 Φεβρουαρίου, από τις εκδόσεις Ψυχογιός. Αν και είναι παράξενο (και λίγο άβολο) να κουβαλάς παντού μαζί σου ένα άδετο …
Μερικοί πίνακες είναι σαν βιβλία ή ταινίες. Aφηγούνται ιστορίες. Είναι λες και αυτό που απεικονίζουν το βλέπεις μέσα από τα μάτια ενός ήρωα. Τα έργα του ζωγράφου Jeremy Mann από το Σαν Φανσίσκο μου θυμίζουν σκηνές από την ταινία Shame του Steve McQueen. Μια πόλη που κρύβεται μέσα στη βροχή. Ένας τύπος που τρέχει στις πέντε …
Τα μαθηματικά δεν τα συμπάθησα ποτέ. Ίσως γιατί η πραγματικότητα με αφορούσε ελάχιστα. Άκουγα για τη μαγεία των αριθμών και όσα περισσότερα άκουγα τόσο πιο πολύ στρεφόμουν στις λέξεις που σ' αφήνουν να φύγεις. Είχα την εντύπωση πως οι αριθμοί σε δένουν κι ότι οι πράξεις, κι όλες οι εξισώσεις, είναι μονόδρομος. Έπρεπε να διαβάσω …
Ίσως δεν υπάρχει πιο ποιητικός τρόπος να περιγράψει κανείς την κατάθλιψη, από μια ραγισματιά, μέσα από την οποία ξαφνικά εισβάλει το χάος. Στο μικρό βιβλίο Το ράγισμα (εκδόσεις Ροές) ο Φράνσις Σκοτ Φιτζέραλντ μιλάει για το συναίσθημα του απόλυτου κενού, του ανικανοποίητου, που τον οδήγησε στο να πίνει δύο μπουκάλια τζιν πριν τις δώδεκα το μεσημέρι. …
Σ΄ ένα μικρό δωμάτιο, δυτικά της όγδοης Λεωφόρου στο Μανχάταν, μια γυναίκα κι ένας άντρας παλεύουν να διανύσουν την απόσταση, η οποία γεννιέται ανάμεσα σε δυο ανθρώπους που είναι από καιρό μαζί. «Στο ξέστρωτο κρεβάτι μένει ξαπλωμένος ο άντρας με τσαλακωμένα ρούχα και μοιάζει μ' έναν άνθρωπο που έπεσε να κοιμηθεί πολύ μεθυσμένος. Η γυναίκα κάθεται στην …
