Τετάρτη 1η Ιουλίου 2020

7:23
Πρώτος καφές στον κήπο. Το καλοκαίρι μου αρέσει να ξυπνάω νωρίς. Λίγο η ζέστη, λίγο όλα όσα θέλω να προλάβω να κάνω πριν το γραφείο, ξυπνάω χωρίς ρολόι, φτιάχνω καφέ, αλείφω δυο κράκερ με αλατισμένο βούτυρο ή τυρί κρέμα και κατεβαίνω στον κήπο για διάβασμα κάτω από τη μουριά. Συνεχίζω το απολαυστικό Βερνόν Σουμπουτέξ της Virginie Despentes (εκδ. Στερέωμα).

8:02
Ανοίγω χθεσινό δέμα. (Μου αρέσει αυτή η ανυπομονησία μέχρι να δω τι υπάρχει στο φάκελο). Οι
Κανονικοί Άνθρωποι της Σάλλυ Ρούνεϋ. Πάνω που σκεφτόμουν αυτές τις μέρες να ξεκινήσω τη σειρά Normal People. Τώρα είμαι σε δίλημμα: να διαβάσω πρώτα το μυθιστόρημα και να δω τη σειρά ή το αντίστροφο; Συνήθως, όταν βλέπω πρώτα τη σειρά, σε αντίθεση με άλλους που ξενερώνουν γιατί ξέρουν την πλοκή, για εμένα δεν καίγεται η προοπτική να διαβάσω το βιβλίο. Αντιθέτως! Μετά το τελευταίο επεισόδιο και ειδικά αν μου αρέσει πολύ η σειρά, αναζητώ με λύσσα -αν υπάρχει- το μυθιστόρημα στο οποίο βασίστηκε. Μια σειρά ή μια ταινία μπορεί να δίνει με απόλυτη ακρίβεια την αισθητική ενός βιβλίου ή να απεικονίζει πιστά τα σπίτια, τις πόλεις, το σκηνικό, τον χώρο και τον χρόνο μέσα στα οποία κινούνται οι ήρωες, μπορεί να σκιαγραφεί και να επιβάλει στο (κατά τον Μπαρτ) φαντασιακό σου το στυλ των ηρώων, τα χαρακτηριστικά του προσώπου τους, τις γκριμάτσες, το βλέμμα, το χτένισμα, το ντύσιμο. Όμως, σε όσο βάθος κι αν φτάσει μια σειρά, είναι αδύνατον να σκιαγραφήσει την αμφισημία και την πολυπλοκότητα των ηρώων με τον τρόπο που το κάνει ένα μυθιστόρημα. Τα βιβλία φτάνουν σε βάθη απίθανα, εξηγούν απείρως πιο πειστικά τα κίνητρα των ηρώων, το χαρακτήρα ή την ψυχολογία τους, φωτίζουν μέσω της ειρωνείας -που όπως λέει ο Άουερμπαχ στο σπουδαίο βιβλίο του Μίμησις (εκδ. ΜΙΕΤ) είναι η μητέρα της σύγχρονης δυτικής λογοτεχνίας, η μήτρα μέσα από την οποία γεννήθηκε το πολυφωνικό μυθιστόρημα- τις χίλιες δυο πτυχές ενός προσώπου.

8:49
Μια σύντομη βουτιά πριν το γραφείο. Τέτοια ώρα το νερό είναι τόσο δροσερό που ξυπνάει κάθε σου κύτταρο. Αυτή είναι μια μικρή πολυτέλεια, όταν ζεις πλάι στη θάλασσα, να καταφέρεις να πας για μπάνιο πριν τη δουλειά.

Είκοσι λεπτά στον παράδεισο! Ξαπλώνω ανάσκελα στο νερό, με τα μάτια κλειστά στον ήλιο, και δεν σκέφτομαι τίποτα, μονάχα την αίσθηση ευεξίας που νιώθω σαν να βρίσκομαι στο φυσικό μου περιβάλλον, σαν να είμαι κάπου όπου ανήκω απόλυτα. 

09:39
Κάνω μια βόλτα από το μποστάνι για να δω πώς πάνε οι καρπουζιές και οι πεπονιές. Έχουν βγει οι ντομάτες και οι πιπεριές. Έχω δυσανεξία και στα δυο. Η Σοφία όμως θα ξετρελαθεί με τις ντομάτες.

14:34
Συζητάω με τη φίλη μου τη Φωτεινή από το περιοδικό για το Normal People. Έχει δει τη σειρά, έχει διαβάσει το βιβλίο στα αγγλικά και της άρεσε πιο πολύ η σειρά. Οι πρωταγωνιστές λέει είναι η αιτία που έχει γίνει viral. «Δες την, θα σου αρέσει! Έχει πολύ ωραίο styling και όλο το attitude αυτής της γενιάς». Και με το προηγούμενο μυθιστόρημά της και με αυτό η Σάλλυ Ρούνεϋ έχει καταφέρει να προκαλέσει μεγάλες συζητήσεις και διαφωνίες στo διαδίκτυο. Σε άλλους αρέσει τρελά ο γυμνός λόγος της που όμως απεικονίζει την αισθητική και την κουλτούρα των Μillenials με τον αποσπασματικό λόγο λεζάντας στο Instagram και το Snapchat, άλλοι δεν βρήκαν τίποτα το λογοτεχνικό στη γραφή της. Εμένα με ιντριγκάρει πολύ όλο αυτό το debate και η μεγάλη αρθρογραφία που υπάρχει στον διεθνή Τύπο για τη Ρούνεϋ. Θα τα διαβάσω και τα δύο, το Normal People και το Συζητήσεις με φίλους, αφού πρώτα δω δυο τρία επεισόδια από τη σειρά για να μου ανοίξει η όρεξη.

Αυριο να θυμηθώ πριν φύγω από το σπίτι να κόψω λίγα κλωνάρια βασιλικό για το γραφείο. Η μυρωδιά τους με αναζωογονεί.

16:23
Lunch break στο γραφείο. Power bowl με σολομό, μαύρο ρύζι, αβοκάντο, kale, ηλιόσπορους, σος από βασιλικό και λεμόνι κ.ά.

17:45
Λεμονίτα και Carl Nielsen στο ημίφως του γραφείου. Μόνο η κλασική μουσική δεν με ενοχλεί όταν εργάζομαι, όταν διαβάζω ή όταν γράφω. Αντιθέτως με βοηθά πολύ να συγκεντρωθώ και να είμαι δημιουργικός.

20:42
Όταν επιστρέφω στο σπίτι θέλω πάντα κάτι πολύ δροσερό. Δεν πίνω Freddo Espresso πλέον το απόγευμα. Μου έφτιαξε η Σοφία μια υπέροχη γρανίτα πεπόνι με θρυμματισμό πάγο, ελάχιστη κρυσταλλική ζάχαρη και ξύσμα λάιμ.

22:48
Σήμερα θα κάτσουμε μέσα. Θέλω να ασχοληθώ με το blog μου, να διαβάσω, να παίξουμε με τον Hermes. Εχθές πήγαμε στο θερινό σινεμά. Διαρρήκτης υψηλής τέχνης. Πολύ στυλιζαρισμένη ταινία. Έχει κάποια σεναριακά κενά και μέχρι τη μέση είναι λίγο φλύαρη, αλλά σε γενικές γραμμές μου άρεσε.

Πάρτε εδώ μια γεύση από την 1η Συμφωνία του Carl Nielsen, από τη Συμφωνική Ορχήστρα του Σιάτλ:

Δείτε εδώ το τρέιλερ της πολυσυζητημένης σειράς Normal People που βασίζεται στο μυθιστόρημα της Σάλλυ Ρούνεϋ:

ΥΓ. Καλό μήνα με υπέροχα βιβλία, σειρές, μουσικές, βουτιές και πολλές ακόμα μικρές στιγμές απόλαυσης μέσα στη μέρα, μικρές «οάσεις» που φτιάχνουμε για να ξορκίζουμε την κούραση, το στρες, τις αδικίες, τις υπαρξιακές αγωνίες μας κι όσα μας πληγώνουν, μας θυμώνουν ή μας αγχώνουν. Ακόμα και ένα δεκάλεπτο μόνο για εμάς μέσα στη μέρα, όπου ξεκλέβουμε χρόνο για να κάνουμε τα δικά μας, μπορεί να μας χαλαρώσει, να μας εμπνεύσει και να μας βοηθήσει να νικήσουμε το στρες. Το να βρίσκουμε χρόνο, οργανώνοντας έξυπνα τις υποχρεώσεις μας, για ό,τι μας ευχαριστεί είναι μια μικρή νίκη!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s