Ανάσες

Σήμερα κατέβηκα στο κέντρο για ένα ραντεβού, για λίγα λεπτά οδηγώντας στην κίνηση της Κηφισίας είχα την ψευδαίσθηση ότι όλα είναι φυσιολογικά, ότι δεν υπήρχε ιός, ότι είχα τελειώσει λίγο πιο νωρίς από το γραφείο και ότι θα περνούσα να πάρω τη Σοφία και τον Hermes για να πάμε βόλτα για πίτσα και κρασί σε μια τρατορία, να δούμε τους φίλους μας, να τριγυρίσουμε άσκοπα στην Κηφισιά τρώγοντας παγωτό χωνάκι από το DaVinci μέχρι να αρχίσει η προβολή μας στο σινεμά. Μετά είδα πάνω στο παρμπρίζ τις μάσκες Ν95 να λαμπυρίζουν μέσα στη ζελατίνα τους, το αντισηπτικό πλάι στο κιβώτιο ταχυτήτων, και σκέφτηκα ότι τελικά φτάσαμε στο σημείο -ένα χρόνο μετά- η πραγματική ζωή προ πανδημίας να φαντάζει σουρεαλιστική φαντασίωση και η δυστοπία να μοιάζει η αγρίως «φυσιολογική» πραγματικότητα στην οποία έπρεπε να προσγειωθώ. Με έπιασε μια νοσταλγία και μια λαχτάρα να έρθει η σειρά μου να κάνω το εμβόλιο. Όταν γύρισα σπίτι δεν με χώραγε ο τόπος πήρα τον Hermes και πήγαμε στη θάλασσα. Είχε έναν υπέροχο ουρανό και μια γκριζομπλέ θάλασσα που έμοιαζε σαν ψεύτικη. Παρά τη μάσκα, τα γυαλιά που θόλωναν, ήταν υπέροχα, ένιωσα μια απίστευτη ευεξία. Στο σπίτι, όταν επιστρέψαμε, με περίμενε σε ένα φάκελο το μυθιστόρημα «Οι ανάσες» του Τζορτζ Όργουελ που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Αίολος. Τρελάθηκα με το υπέροχο και έξυπνο εξώφυλλό του και με την ωραία ματ υφή του. «…Ξέρετε πώς ένιωθα. Σαν να ‘βγαινα στην επιφάνεια του νερού για να πάρω ανάσα! Όπως οι μεγάλες θαλάσσιες χελώνες, όταν ανεβαίνουν με τα πτερύγιά τους στην επιφάνεια, βγάζουν έξω το ρύγχος τους και γεμίζουν τα πνευμόνια τους με μπόλικο αέρα προτού βουτήξουν πάλι προς τα κάτω, ανάμεσα στα φύκια και τα χταπόδια…», λέει ο ήρωας του Όργουελ, ο Τζορτζ Μπόουλινγκ, ένας σαρανταπεντάρης ασφαλιστής που μεγαλώνει τα παιδιά του σε έναν κόσμο που καταρρέει και παθαίνει πανικό βλέποντας τον πόλεμο να έρχεται και τις συνέπειές του: την πείνα, την ανεργία, την καταστολή, την τυραννία…

Βαθιές ανάσες λοιπόν και φόκους στις μικρές χαρές και πού θα πάει, κάποια στιγμή θα βγούμε από τα αχαρτογράφητα νερά και ίσως να μην επιστρέψουμε ακριβώς σε αυτό που θεωρούσαμε πραγματική ζωή, ίσως να χρειαστεί να χτίσουμε πολλά πράγματα από την αρχή, αλλά ίσως τελικά να μας βγει σε καλό και όλος αυτός ο πόνος, ο φόβος, το άγχος, η ανασφάλεια, να γίνουν η αφορμή για να φτιάξουμε έναν καλύτερο κόσμο που θα πατάει πιο γερά στα πόδια του.

ΥΓ. Στο iDagio, το app που χρησιμοποιώ για να ακούω κλασική μουσική, έχω ευχαριστηθεί αυτές τις μέρες, λόγω του Πάσχα των Καθολικών που ήταν εχθές, τις υπέροχες μουσικές για τα Θεία Πάθη. Περιμένω με ανυπομονησία το δικό μας ορθόδοξο, αν και είναι η δέυτερη δυστυχώς χρονιά που δεν θα μπορέσουμε να πάμε στη μικρή εκκλησία του Αγίου Νικολάου στο Λιμάνι για να απολαύσουμε τους ύμνους της Μεγάλης Εβδομάδας.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: