living with books
Αυτή η μισάωρη βόλτα που πάμε τον Hermes είναι ψυχοθεραπεία. Όλα είναι πολύ πιο εύκολα όταν είσαι σε καραντίνα με αυτούς που αγαπάς. Ακόμα και η συννεφιά είναι σαν λιακάδα! Όταν επιστρέψαμε σπίτι παραλάβαμε από τη μητέρα μου, με ασυνόδευτο Taxi Beat, μαγειρίτσα σε τάπερ, σπιτικό μπακλαβά και τρία-τέσσερα βιβλία που είχα παραγγείλει οnline. Οι …
Για τα πράγματα που δεν είπαμε. Για όσα δεν ξεχάσαμε ποτέ. Για τις αγκαλιές στο πρωινό φως. Για όλες αυτές τις στιγμές που ανοίγουμε το παράθυρο και εισβάλει στο δωμάτιο το άρωμα από τις από τις ανθισμένες λεμονιές. Για την γεύση του πρώτου καφέ. Για το σκυλί που κοιμάται ήσυχα στον κήπο. Για τις κουρτίνες …
Η αλήθεια είναι πως ο Μοντερνισμός μού προκαλούσε πάντα αμηχανία. Τον απέφευγα όπως ο διάολος το λιβάνι. Όχι τόσο στη λογοτεχνία και την αρχιτεκτονική με τις οποίες είμαι εδώ και πολλά χρόνια πιο εξοικειωμένος, όσο στη ζωγραφική και τη μουσική. Ίσως αν ήμουν πιο τολμηρός, αλλά πιο ακριβής και ειλικρινής, θα έλεγα ότι με απωθούσε. …
Continue reading "Ανακαλύπτοντας τη δύναμη του Μοντερνισμού στα 42"
Τώρα που άνοιξε ο καιρός κάθε πρωί πίνω τον καφέ μου στη βεράντα. Είναι μια συνήθεια χρόνων. Τον χειμώνα κάθομαι στην πολυθρόνα μου πλάι στο παράθυρο και διαβάζω για μια δυο ώρες πριν πάω στο γραφείο. Από την άνοιξη και μετά, φοράω γυαλιά ηλίου και πίνω τον καυτό γαλλικό μου έξω, στη σκιά ή κάτω …
Ποτέ δεν έχω λαχταρίσει τόσο τη θάλασσα όσο φέτος. Ίσως ο εγκλεισμός να κάνει την επιθυμία πιο έντονη. Μέσα στο σπίτι, όσο περνούν οι μέρες, νοσταλγώ όλο και περισσότερο το καλοκαίρι. Να φεύγω αγχωμένος από το γραφείο Παρασκευή απόγευμα, με ένα μικρό σακ βουαγιάζ και μια τσάντα βιβλία ήδη φορτωμένα στο αυτοκίνητο, να οδηγώ με ανοιχτά …
Πάνε μερικές μέρες τώρα, που στον ελεύθερο χρόνο μου, κατάφερα επιτέλους να διαβάζω. Οι δύο πρώτες εβδομάδες πέρασαν έτσι, χωρίς βιβλία. Όταν τελείωνα τις δουλειές μου έβλεπα καμία σειρά και παρακολουθούσα τα νέα στα social media και στα ενημερωτικά sites. Δεν μπορούσα καθόλου να συγκεντρωθώ για να διαβάσω λογοτεχνία. Ευτυχώς άρχισα να προσαρμόζομαι και να …
...Ήμασταν μαζί, με τα σακίδια μας, σε ένα λεωφορείο και κατευθυνόμασταν σε μια μικρή παραθαλάσσια πόλη του ιταλικού νότου. Τραγουδούσαμε ανέμελοι το αγαπημένο μου ιταλικό τραγούδι και χαζεύαμε από το παράθυρο τα χωριά που ήταν χτισμένα πάνω στη θάλασσα. Όπως εκείνη τη μέρα στη Ριβιέρα. Θυμάσαι; Το πρωί ξύπνησα και έχασα πάλι το μέτρημα. 919 …
Όλες αυτές τις μέρες που είμαι ολομόναχος σε καραντίνα -14 με τη σημερινή-, γιατί είχα μία απλή γρίπη και έπρεπε να προστατεύσω τους άλλους αλλά και τον εαυτό μου, δεν μπορώ να πω ότι έχω περάσει καλά. Με όλα αυτά που συμβαίνουν δεν μπορώ να διαβάσω. Μου είναι δύσκολο να συγκεντρωθώ. Έχω ξεκινήσει δυο τρία …
Εχθές όλη μέρα την περάσαμε στη θάλασσα και στον κήπο. Μαζέψαμε ήλιο, κόψαμε λεμόνια, φάγαμε θαλασσινά, φάβα με καραμελωμένα κρεμμύδια, αχνιστά μύδια, ήπιαμε το κρασί μας βλέποντας τη δύση και επιστρέψαμε σπίτι με αυτή τη γλυκιά κούραση που έχεις μετά από μια ημέρα στην εξοχή. ΥΓ. Δεν διάβασα ούτε λέξη το βράδυ. Κοιμήθηκα στις 09:00 …
Σκεφτήκαμε να ανοίξουμε το summerhouse αυτό το τριήμερο. Να πάμε από την Παρασκευή να προετοιμάσουμε το σπίτι, το οποίο ήταν κλειστό από το Νοέμβριο, για τα ανοιξιάτικα weekends. Τελικά, λίγο η χθεσινή καταιγίδα, λίγο που κουραστήκαμε και μόνο που σκεφτήκαμε όσα έπρεπε να γίνουν, αποφασίσαμε να μείνουμε στην Αθήνα. Να ξυπνήσουμε αργά, να πιούμε χαλαρά …
Lou Read 