living with books
Απόψε, πριν την απαγόρευση της κυκλοφορίας, κάναμε μια μεγάλη βόλτα πλάι στη θάλασσα και μετά, ανηφορίζοντας για το σπίτι, περάσαμε από έναν υπέροχο δρόμο γεμάτο ελαιώνες. Μέσα στη νύχτα οι ίδιοι δρόμοι, που το πρωί είναι ηλιόλουστοι και έχουν την ανεμελιά ενός παραθαλάσσιου θέρετρου, δείχνουν πιο ζοφεροί, σου ξυπνούν την επιθυμία να χωθείς κάτω από …
Ημέρα 1η: Σάββατο 07 Νοεμβρίου 2020 #ΗμερολόγιοΚαραντίναςΙΙ Επισήμως σε περιορισμό. Όχι ότι αλλάζει κάτι για εμένα. Εδώ και καιρό ζω μόνιμα στην εξοχή και λόγω covid-19 βγαίνω ελάχιστα: μόνο για προμήθειες, βόλτες με τον σκύλο στην ερημιά, κολύμπι το καλοκαίρι και πεζοπορίες στο δάσος το χειμώνα. Τα ίδια θα κάνω και τώρα με μόνη διαφορά …
Δεν ξέρω τι είναι αυτό που με κάνει να νιώθω τόση ευεξία όταν κάνω πεζοπορία μέσα στο δάσος. Δεν είναι μόνο το οξυγόνο, ούτε αυτή η θέα σε μια καταπράσινη θάλασσα από πεύκα ή έλατα. Δεν είναι αυτός ο μικρός φόβος που νιώθεις, ένας φόβος ανάμεικτος με ενθουσιασμό, όταν το σήμα στο κινητό χάνεται κι …
«Αυτόν τον -εκκωφαντικό ήσυχο- χειμώνα που με περιμένει, λέω να τον φωταγωγήσω με την αίγλη της ευλογημένης απραξίας». Δανείζομαι τη φράση από ένα άρθρο που έγραψε η Μαλβίνα το 1995 στο περιοδικό Γυναίκα (συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο «Έρωτας και άλλες πολεμικές τέχνες», εκδ. Κάκτος). Έφαγα τον τόπο για να ξετρυπώσω το -σκονισμένο και κιτρινισμένο πια- βιβλίο …
Όταν ένα βιβλίο σου αρέσει πολύ, το έχεις όλη μέρα στο νου σου. Φεύγεις για το γραφείο, οδηγείς, κάνεις συναντήσεις, στέλνεις emails κι εκεί σε μια γωνιά του μυαλού σου καραδοκεί μια φράση που διάβασες, μια εικόνα που έφτιαξες... Οι ήρωες συνεχίζουν να ζουν έξω από τις λέξεις. Ανυπομονείς να γυρίσεις σπίτι για να ξαναμπείς …
Σε έναν κόσμο όπου ο Θεός είναι από καιρό νεκρός, έναν κόσμο που μοιάζει με άδεια μισοφωτισμένη σκηνή του Μπέκετ, έναν κόσμο γεμάτο εκκωφαντική σιωπή, τόσο έντονη που γίνεται βαβούρα, σε έναν κόσμο όπου τα μυστήρια όλα έχουν εξηγηθεί από μαθηματικά μοντέλα και αλγόριθμους, έναν κόσμο που μέσω της τεχνολογίας προσπαθεί να τιθασεύσει τη φύση …
Υπάρχει περίπτωση, αν έχεις διαβάσει «Το Αυτό», να δεις ξανά κλόουν με κανονικό μάτι; Όταν διασχίζεις τον ατελείωτο διάδρομο ενός ξενοδοχείου να μην φέρεις στο νου σου τις δίδυμες από τη «Λάμψη» να λένε το ποιηματάκι τους στο ημίφως; Όταν πέφτει ομίχλη να μην ανατριχιάζεις στη σκέψη ότι ένα μυστηριώδες πλοκάμι κάποιου μεταλλαγμένου τέρατος όπως …
Το Όποιος αγαπά, μισεί του Αντόλφο Μπιόι Κασάρες -πολυαγαπημένου συγγραφέα του αριστουργήματος Η εφεύρεση του Μορέλ- και της συζύγου του Σιλβίνα Οκάμπο (εκδ. Αλεξάνδρεια) είναι ένα πολύ ατμοσφαιρικό κλασικό noir μυθιστόρημα που πατάει πάνω στο μοτίβο της Αγκάθα Κρίστι. Ξετρύπωσα περιχαρής την παλιά αυτή έκδοση, με το υπέροχο εξώφυλλο σε εικονογράφηση του Paul Slater, στο …
Υπάρχει ένα αλάνθαστο τρικ για να βγεις από το reader's block: Ένα κλασικό noir μυθιστόρημα ή ένα δυνατό αστυνομικό ή ψυχολογικό θρίλερ που πας από κεφάλαιο σε κεφάλαιο, ακόμα κι αν είναι ογκώδες το βιβλίο, σαν να βλέπεις σερί σε μια νύχτα, back to back, το ένα επεισόδιο μετά το άλλο σε μια καταιγιστική σειρά …
Το σπίτι στην Ιταλία, πλάι στη θάλασσα. Αυτό ερωτεύθηκα κυρίως στο Call me by your name. Στο βιβλίο η παλιά βίλα ήταν χτισμένη πάνω σε έναν λόφο που έβλεπε στο Τυρρηνικό πέλαγος. Κατέβαινες μερικά πέτρινα σκαλιά από τον κήπο και βρισκόσουν σε μια μικρή βραχώδη παραλία. Μερικά σκαλιά μόνο και, από τις μουριές στη ζέστη …
Lou Read 